Όταν άρχισα συστημική ψυχοθεραπεία απλώς διάλεξα μια σχολή που μου άρεσε έχοντας διαβάσει κάνα δυο βιβλία θεραπευτών που με άγγιξαν.
Μπήκα στο ταξίδι της εκπαίδευσης έχοντας στο νου ότι μαθαίνω έναν από τους τρόπους ψυχοθεραπείας. Χα! Δεν είχα τότε ιδέα ότι η συστημική δεν είναι θεραπεία, είναι φιλοσοφία. Είναι τρόπος να ζεις. Δεν μπορείς να είσαι συστημικός θεραπευτής και μοντέρνος άνθρωπος ταυτόχρονα. Ούτε να εξακολουθείς να σκέφτεσαι γραμμικά. Read more
Η ενεργός οργάνωση ενός εαυτού λαμβάνει χώρα “μέσα” σε ένα σώμα αλλά ταυτόχρονα “με” και “μέσω” κοινωνικών δεσμών και συστημάτων συμβόλων. Εμείς οι άνθρωποι είμαστε θεμελιωδώς κοινωνικά πλάσματα και δεν υπάρχει ουσιαστικός τρόπος διαχωρισμού της κοινωνικότητάς μας από τις συμβολικές μας ικανότητες. Μπορούμε να μιλάμε για τη ζωή”μέσα” στα κεφάλια μας επειδή ξοδεύουμε τόσο πολύ χρόνο σκέψης, αλλά η μορφή και η δομή της σκέψης μας είναι η ίδια σχεσιακή. Ένας από τους αγαπημένους μας τρόπους οργάνωσης της εμπειρίας μας και των σχέσεων μας είναι μέσα από ιστορίες. Read more
Τον τελευταίο καιρό συναντώ πολύ συχνά ανθρώπους κι από τα δύο φύλα που αντιμετωπίζουν μεγάλες δυσκολίες στο να έχουν στενές διαπροσωπικές σχέσεις, τόσο φιλικές, όσο κι ερωτικές. Το γιατί συμβαίνει αυτό και που οφείλεται αποτελεί ερώτημα πολλών ερευνητών και σχολών ψυχοθεραπείας.
Μία προεξέχουσα θεωρία είναι αυτή της Προσκόλλησης η οποία έχει επηρεάσει πολύ τη δουλειά των θεραπευτών
Πολύ συνοπτικά η θεωρία της προσκόλλησης είχε γεννηθεί από το έργο του John Bowlby, ο οποίος ήταν ο πρώτος ψυχολόγος που εισήγαγε μια ιδέα που επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τη σημερινή ψυχοθεραπεία: η οικειότητα του παιδιού και η αίσθηση της ασφάλειας με τον πρωταρχικό φροντιστή του –συνήθως τη μητέρα-διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο στο πόσο ασφαλής θα είναι ως ενήλικας. Με την πάροδο του χρόνου, οι ψυχολόγοι έχουν βελτιωθεί περαιτέρω αυτή την ιδέα υποστηρίζοντας ότι οι τρόποι προσκόλλησης στην πρώιμη παιδική ηλικία προβλέπουν το είδος προσκόλλησης των ενηλίκων στις ερωτικές τους σχέσεις αργότερα στη ζωή. Read more
Ο έρωτας είναι μάλλον το πιο συνηθισμένο αντικείμενο της ψυχοθεραπευτικής πρακτικής. Ή σωστότερα η απώλεια του, η έλλειψή του, η κάποτε οδυνηρή υπόστασή του. Κανείς δε πάει σε ψυχολόγο όντας ερωτευμένος. Γιατί ο ερωτευμένος είναι καλά. Εκτός κι αν δε ξέρει να τιμά τον Έρωτα, όπως κάποτε ο Ιππόλυτος.
Το μύθο του Ιππόλυτου, έτσι όπως μας τον μετέφερε ο Ευριπίδης το χρησιμοποιώ συχνά στη ψυχοθεραπευτική πρακτική. Το μύθο του γιού της Αμαζόνας Ιππολύτης και του βασιλιά Θησέα. Read more
Οι ερευνητές της θετικής ψυχολογίας διατείνονται ότι ο μεγαλύτερος …
Δε φταις εσύ, η φαντασία μου τα φταίει Αρχίζοντας από τα βασικά, υιοθετούμε …
Κέντρο Συμβουλευτικής - Ψυχοθεραπείας κι Εκπαίδευσης στα Χανιά.
Read more
Ψυχολόγος - Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια.
Read more